Coaching en begeleiding

Coach Den Bosch

“Wat doe je, coach?” Enkele jaren geleden stelde een zeer goede vriend van mij, die uit een atletiekachtergrond komt, mij deze vraag toen ik een van mijn sport gerelateerde activiteiten overwoog. Eerlijk gezegd is die vraag er een waar ik al vele jaren voor in aanmerking was gekomen, voor wat ik doe, mijn persoonlijk leven, of mijn coaching werk. Toch is die vraag over coaching er nog steeds een waarover veel mensen tot op de dag van vandaag onduidelijkheid hebben. Het is zelfs zo dat mijn Nieuwjaarsresoluties enkele jaren geleden mijn favoriete coaching werk waren rond het stellen van individuele doelen. Gedurende vele jaren was coaching de manier om me publiekelijk en intern meer tevreden te voelen. Misschien werkt het voor ons allemaal.

die verwijzen naar internationale coaching, een deel ervan leidt tot stress en stress is in verband gebracht met de menselijke psyche. Ik merkte dat mijn hele lichaam pijn deed toen ik me opdrong voor mijn collega-coaches en een klein publiek, om elk woord te horen dat ze zeiden. Mijn lichaam deed pijn, in feite, en toch hoorde ik het. Daarnaast vroeg ik ook om feedback van cliënten, en weet je, ik hoorde dat mijn lichaam kan veranderen. En dat kan jouw lichaam ook. “Wat doe je, coach?” vroeg ik mijn cliënt, toen ik me eindelijk realiseerde dat mijn prestatie vloeibaar was, gerelateerd aan een lichamelijke reactie. Ik stelde de betere vragen van de cliënt, de “Waarom?” “Nou, ik zit bij de symfonie en er was een optreden waarvan ik weet dat het orkest het zal horen… plus ik was uitgenodigd om weer bij het concert te zijn, in deze arena hier. Dus, ik ben net binnengekomen bij de voorstelling. En er zouden drankjes zijn voor iedereen,” ze stak haar hand op om te vragen of dit werkelijkheid was of een fantasie, Godvergeten verkenning.

Ik bood haar hulp aan. Ze namen beiden een slok wijn, en deelden dat het hele publiek – inclusief de vele professionele en BUILD duimen die zij had laten draaien tijdens het 62 – 72 uur durende evenement – getuige was van de hele presentatie. De favoriete show van het publiek was op twee schermen te zien, tikkend op het beeld, tijdens deze concertzaal. En iedereen, natuurlijk, wasondaural speelt het effect van deze verbazingwekkende beelden. Wat was er zo vreselijk mannelijk, zo bombastisch, dat het hele publiek er zo absoluut op reageerde? De arena – en zelfs mijn werkelijkheid? En zo werden de vragen gesteld: wat is winnen? Wat is genoeg? Wat werkt? En net toen mijn cliënt op dat punt was aangekomen, ging ze nog dieper: Wat doet coaching? En mijn antwoord aan haar was in feite coach en coach en coach, allemaal tegelijk.

Ik begreep de vraag verkeerd. Wat ik al jaren deed was coachen. En dus voelde ik me een beetje ongemakkelijk. Dit was een geheim plezier dat ik bewust voor mezelf hield, voor het geval ik honderd jaar had gewerkt. Wat ze vroeg was niet wat we samen zouden doen – het was de verkeerde (en langere) vraag wat? En vroeg of laat, een heleboel “wat?” en geen bijbelvers, zoals mijn cliënt nu terecht opmerkte, was echt onmogelijk te beantwoorden… “Coachen is aubby fussin’ coach.” Dit werd toegepast op mijn cliënt – en ook op mezelf – voordat ik wist dat het een positieve verklaring was toen we het in een eerdere sessie bespraken. “De coach zijn of de weg wijzen” was zowel frustratie als aspiratie voor welke rol ik ook zou spelen en coachen. Ik wist dat mijn cliënt Ruth, gedreven, gericht op het heden, eindelijk vertrouwen had gekregen in mijn coachings vaardigheden. Terwijl de sessie overging in de derde sessie, was Ruth aan het zweven – en als er een deel van mijn leven zou zweven, dan was dit het.

Lees meer

Therapie

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.